De eerste geschreven geschiedstukken over sledehonden worden gevonden in de Arabische literatuur van de 10de eeuw;  
in de verslagen van de ontdekkingsreiziger Marco Polo uit de 13de eeuw, en Francesco da Kolla vermeldt ze in de 16de eeuw.   
Ook in de 20ste eeuw blijven sledehonden,
ondanks de stormachtige technologische ontwikkelingen, onontbeerlijke metgezellen voor de mens in de poolgebieden.
Machines falen; de harde, sterke sledehond geeft nièt op.
Pas in 1963 bezorgt Chester Noongwook op St. Laurence Island de laatste post per sledehondenteam.
De honden: Spotty, Brownie, Mil-Ko-Lak en Donkey worden ingeruild voor een vliegtuig.
De goudzoekers bij de Yukon hadden hondenteams.
In Alaska en Canada gebruikten vallenjagers en bonthandelaars teams om zich door de besneeuwde binnenlanden te verplaatsen,
die voor andere vervoersmiddelen onbegaanbaar waren.
Nog in 1930 bezat de beroemde Royal Canadian Mounted Police 470 sledehonden,
die op patrouilles in de binnenlanden werden gebruikt; in 1955 werd door hen bijna 95.000 kilometer afgelegd over besneeuwde trails,
maar in 1967 waren er nog maar 13 RCMP hondenteams en werd er 32.000 kilometer met ze gepatrouilleerd.
In 1969 kwam aan deze traditie ook een einde, toen de laatste 78 honden door motorsleden werden vervangen.
Poolexpedities in de 20ste eeuw maakten gebruik van sledehondenteams: hun welslagen kon er mee stáán, zelden vallen.
Peary ondernam zijn tocht naar de Noordpool in februari 1909.
Hij startte vanaf Cape Columbia op Ellesmere Island met 24 man, 19 sleden en 133 honden en bereikte de Noordpool op 6 april 1909.
In 1911/1912 vond de opwindende race plaats naar de Zuidpool tussen Roald Amundsen en Robert Scott.
Scott maakte voor zijn transport gebruik van pony’s en honden, maar kennelijk wist hij er geen optimaal gebruik van te maken,
want toen hij na een uitputtende tocht van 78 dagen op 17 januari 1912 de Zuidpool bereikte,
zag hij hondensporen in de sneeuw en een wapperende Noorse vlag.
De pony’s hadden tijdens de tocht onuitsprekelijk geleden en raakten verzwakt en uitgeput,
maar de honden doorstonden alle ontberingen onverstoorbaar.
De barre terugtocht kostte Scott het leven.    

Bron: www.mushingholland.nl