Hoezeer de sledehondensport inmiddels aanspraken kon gaan maken op volwaardigheid,
mogen blijken uit het feit dat op de Olympische Winterspelen van 1932 in Lake Placid, New York,
demonstratierennen werden gehouden,
die gewonnen werden door de Canadees Emile St. Godard; Seppala eindigde als tweede.
Deze overwinning bewees dat de sport ook in Canada volwassen vormen was gaan aannemen.  

De Tweede Wereldoorlog bracht de stormachtige ontwikkeling tot een abrupt einde;
de mushers en hun honden vervulden hun militaire plichten, zoals Earl Norris,
die honden trainde voor het leger.
Maar een paar maanden na het einde van de oorlog organiseerde hij alweer de eerste sledehondenrennen,
dit  in Anchorage, Alaska.
Earl en zijn vrouw Natalie waren en zijn enthousiaste promotors van de sport en de geregistreerde Siberian Husky’s uit hun beroemde ‘Alaskan of Anadyr’ kennels leggen de grondslag voor de fokkerij van deze honden in Europa.
Diezelfde winter hervatte ook de New England Sled Dog Club z’n activiteiten met de American Dog Derby in Idaho. 
 De snelle groei van de sport wordt o.m. aangetoond door het aantal sledehondensport- verenigingen,
dat werd opgericht na de Tweede Wereldoorlog; aan het einde van de 60’er jaren waren er ca. 50 organisaties
die zich op de een of andere manier bezighielden met de sledehondensport – in 1975 waren dat er al 115!
De behoefte aan een striktere en uniforme organisatie werd bij deze ontwikkeling sterk gevoeld
en vond in 1966 vorm in de oprichting van de ISDRA, de Internationale Sled Dog Racing Organisation. 

Ook in Europa had de sledehondensport in de 70’er jaren z’n intrede gedaan.
Als belangrijkste promotor moet de S.K.N.H. (Schweizerischer Klub für Nordische Hunde)
genoemd worden, die als eerste in Zwitserland trainingskampen en rennen organiseerde.  

Spoedig werden ook de eerste Nederlandse en Duitse teams getraind en maakten zij,
met succes, hun entree op de wedstrijdrails.
Nu, anno 2007 zijn er in alle landen van Europa een of meerdere verenigingen of sledehondenorganisaties, die de belangen van de sledehonden behartigen. Natuurlijk was er ook behoefte aan een Europese overkoepelende organisatie van de sledehondenverenigingen. En zo werd de ESDRA (European Sled Dog Racing Assosiation) opgericht. Echter na verloop van jaren bleek de behoefte de sledehonden in twee categorieën te verdelen: de raszuivere sledehonden (Siberian Husky’s, Samojeden, Alaska Malamutes en Groenlandhond) en de niet raszuivere honden, bijvoorbeeld de speciaal voor de races gefokte Alaskaanse honden. De raszuivere verenigingen richtten de FISTC op (Fédération Internationale Sportive de Traineau à Chien).
In Nederland zijn ook diverse Sledehonden verenigingen!